teraz raczej tam:)

pięknie. i tylko w pewnym momencie beztroski pan z bestroską puszką piwa w ręce. i się szło i szło i szło w tą pustkę, choć słowa wcale nie były puste. różnorakość wielorakość radość z bycia, zaufania i uśmiechu przez śmiech i łzy też ale tych drugich zdecydowanie mniej. a na koniec zaskoczenia literackie i zupełnie niespodziewanie pożyczony Lewis, znów. Ten sam ale inny:)

Bałkańska muzyka ostatnio w mych uszach. uszach duszach. ['dusz jest stanowczo za mało jak na całą ludzkość']

dziś słońce za oknem znów. ja tym razem w oknie. dzień prawie cały, cóż. testy testy testy, naumiewam się co by do samochodu wsiąść w przyszłym tygdniu już. byle do wieczora. bo wieczorem..

i śnienie dziwaczne i pokrętne, mętliczek pętliczek, śni mi się wylewająca motława, przetworzona wersja naszego wczorajszego spaceru i słów zaskakujących, śnią mi się przewyobrażalne sytuacje kanapowe, skąd takie a nie inne osoby – pojęcia nie mam, śni mi się wielka oczywistość z jednoczesnym zdumieniem ogromnym.

za oknem pełna kolorowość, czas zrobić coś ze sobą.

nałogowo morcheeba ‘undress me now’

-słucham?

-dzień dobry…

-dzień dobry, słucham?

-nazywam się **, chciałabym porozmawiać z lokatorami… z panią na temat dlaczego Bóg pozwala na zło w tym świecie, czy może mnie pani wpuścić?

-?!?!?!?!?!?!?! [trzask słuchawką]

hm. jakiś czas temu może bym z panem porozmawiała. źle pan jednak trafił, co innego mnie w Panu Bogu teraz nurtuje:)

poza tym to noc muzeów w deszczu więc współczuję tym śmiałkom, którzy się wybrali, mi o wiele przyjemniej było sączyć białe winko we wspaniałym towarzystwie na imieninowej zimnej zośce:) secundo „pozatym” zachwycam się na nowo edytą gepert, tertio „pozatym” jest kociokwik zalatania, załatwiania, papierków wypełniania i polekarzowego biegania. gut, się dzieje się.

ot, chociażby potknięcie się o kabel od żelazka, przefikołkowanie przez próg balkonu, chwycenie jednoczesnie żelazka w locie [skubane zdążyło musnąć brązowy chodnik i obleźć kłaczkami], podparcie się jedną ręką co by zębów wszystkich nie stracić, uczynienie dwóch kroków w kierunku stołu z żelazkim – i – niewiele myśląc, przyłożenie go do prasowanego uprzednio przez 45 minut obrusu, usłyszenie „ssss” i ujrzenie obrzydliwego śladu na obrusie, uwaga uwaga – nie zrzuciłam 12 kieliszków, którego chwilę wcześniej elegancko ustawiłam – odklejenie żelazka od obrusu i dziki wrzask, pomyślenie „kurczaki, zupełnie jak z tyc idiotycznych komedii”, zalanie obrusu wodą ze spryskiwacza.

brawo ewa.

jest dobrze, dobrze jest.

… oj ewa…

… przecież jest radość… fantastyczna majówka… ludzie… przestrzenie… zdjęcia… tu też się dzieje… fitness, praca, wspaniali ludzie, wyzwania, języki, prawko… więc o co chodzi? … ok, chyba częściowo wiem… ale nieee chcęęę takiej zawieeechy! chcę siły, zapału, kpiny z przeciwnostek i odwagi stawiania kolejnych kroków… radości przede wszystkim, która byłą, jest, tylko… może tylko dziś schowała się do kąta…